Az evvel bir parça çikolata yedim, mutlu oldum. Çikolatayı yemeden önce beni mutlu edeceğini biliyordum. Bu yüzden çikolatayı ağzıma götürürken de mutluydum. Aslına bakarsanız paketini açarken de, marketin rafından alırken de, markete doğru yürürken de mutluydum. Hatta en başında bir çikolata alıp yeme fikri bile mutlu etmişti beni.
Ama mutlu olmak için sürekli çikolata yersem götüm kocaman olur, o zaman da mutsuz olurum. Bu ihtimalin düşüncesi bile mutsuz etmeye yetiyor beni.
Bu yüzden çoğu zaman bir çikolata alıp yeme fikri ile götümün kocaman olabilme ihtimali kafamda çatışır durur, bu sefer de bu çatışma yüzünden mutsuz olurum. Bu mutsuzluğu da çikolatayla gidermenin imkanı yok ne yazık ki.
Peki ne zaman gerçekten mutlu olacağım ben ?
Hem götümü fil gibi yapmayan hem de mutlu eden bir şey bulduğum zaman.
Evet, mantıklı.
