Dün gece hiç tanımadığım bir erkeğe, sırf akbilimi evde unuttum diye usulca sokulup merhaba dedim. Tanıdık bir huzur aradım şaşkın gözlerinde. Bildik bir söz bekledim, eskiden kalma, öylesine. Konuştu birşeyler söyledi
“Artık tek bilet satmıyorlarmış hoomuğa goyayım yaa” dedi.
Beklediğim sözler bunlar değildi..
Bilet kuyruğunda bekliyor oluşum yeterince açıklayıcı değilmiş gibi “Sen de mi bilet alacaksın?” diye sordu. Evet dedim. Karşılığında içinde “hoomuğa goyim” , “gotüğe vurduumun” tarzı pek çok itici sıfat tamlaması bulunan sitemkar cümleler yardımıyla dili döndüğünce, “Birgeç” isimli tek kullanımlık biletlere artık minimum 2 kredi yüklendiğini ifade etti. Avucuma 2,5 lira bıraktı ve “Beraber gidelim amonogoyum yoksam başka türlü gotüğegoduum metrobüsüne binemicez haa” diyerek yine kendine has denyo bir uslupla bileti ortak almayı teklif etti. Ortadünya’nn karanlığından bir an önce kurtulmak için teklifi derhal kabul ettim. Böylece kaderimizi birleştiren bilet ile bilet kardeşliğimiz başlamış oldu.
Hepsine hükmedecek olan tek bilet. Sauron’un eline geçmeden yok edilmeliydi. “Kıymetlimissss” diyerek cebine soktu bileti. Bir hobbit ve bir insanın dakikalarca süren çileli yolculuğu turnikelerde sona erdi. Bilet ikimizi sırayla gişelerden geçirdikten sonra Ateş dağının kalbine atılarak sonsuza kadar yok edildi.
Yok lan, orda bi çöp kutusu vardı oraya salladım.
